De Sleutel Logo

VAAR MEE voor het GOEDE DOEL!
Ga naar het inschrijvingsformulier



VAAR MEE voor het GOEDE DOEL!
Ga naar het inschrijvingsformulier



“Schreeuw het van de daken”

Patsy (*) is 36 jaar en alleenstaande moeder. Vijf jaar geleden heeft ze haar partner verlaten omwille van zijn uit de hand gelopen verslaving.  Haar dochters zijn nu 10 en 9 jaar oud. “Ik had veel vroeger grenzen moeten stellen. Denk nooit: “dit kan mij niet overkomen”. Met haar verhaal wil ze lotgenoten sterken zodat ze sneller het heft in handen durven nemen. En ook wil ze de hulpverlening wakker schudden: het aanbod voor partners is weinig gekend. Maar de schrik voor het oordeel van de buitenwereld, het schaamtegevoel en de illusie dat haar situatie wel zou beteren heeft ertoe geleid dat ze te lang heeft gewacht om de stap te zetten … met nefaste gevolgen voor haar eigen zelfbeeld en mentale weerbaarheid.

Als partner rol je er druppelsgewijs mee in …

Ik kom uit een warm nest, heb een mooi diploma, een goede job….    Ik geloofde in onze relatie.  Mijn partner had de ambitie om zelfstandige te worden.  Zijn toenmalige functie als afdelingsmanager kon hij perfect vertalen in het uitoefenen van een zelfstandige zaak.  Ik wou hem daarin steunen, ook financieel en door een borgstelling zodat hij van start kon gaan …  Na de opstart van een eigen winkel investeerde hij, met zijn zaak, na 3 jaar in een vastgoedproject.  Nadien … begon het mis te lopen. 

Het is een proces van 7 zware jaren geweest, met zwaar problematisch gedrag  en ook weinig ruimte voor intimiteit … Ik ben er als partner druppelsgewijs mee ingerold. Eigenlijk had mijn ex geen blanco strafblad.  Dit was voor mij een eerste deuk.  Toen ik dit te horen kreeg was ik al zwanger van ons eerste kindje.  Ik zag maar één weg ... samen vooruit met ons gezin!  Die feiten dateerden immers uit het verleden.  En mensen leren toch uit hun fouten, niet?!  Ik overtuigde mezelf ervan dat hij zijn apenjaren achter zich had. Hij koos toch voor de uitbreiding van ons gezin…

Lucifers1web

Maar zijn gerechtelijk verleden achtervolgde hem.  Hij bleef de feiten echter minimaliseren. Toch werd hij veroordeeld voor oplichting. Een bevestiging dat mijn partner niet eerlijk was.  Ik heb veel verdriet gehad omwille van de machteloosheid rond zijn verslavingsgedrag.  Je ziet je relatie er volledig aan onderdoor gaan.  Het kan iedereen overkomen. Voor mensen uit mijn omgeving is het meestal moeilijk om te begrijpen. Het overkomt je sneller dan je zou vermoeden.

Impact op gezin

Onze relatie stond al snel onder zware druk. Mijn partner was enkel fysiek aanwezig. Wij hadden samen bewust voor onze 2 kindjes gekozen.  Toch stond ik in de opvoeding en de huishoudelijke taken er praktisch alleen voor.  Gaandeweg merkte ik dat hij geen normbesef had.  Het verschil in waarden en normen kwam steeds meer aan de oppervlakte.  Ik voelde me opnieuw machteloos en eenzaam in mijn verdriet en geraakte in conflict met mezelf.

Mijn partner kon ook heel dominant zijn.  Er was weinig ruimte voor communicatie: “het is zo en niet anders!”.  Ik had ook een afkeer voor conflicten en wou ten allen tijde onze situatie ‘leefbaar’ houden, ook voor mijn kinderen.  Dus cijferde ik mezelf meer en meer weg in functie van mijn gezin, mijn partner.

In het begin had ik ook geen idee hoe groot het probleem was. Ik wist niet dat hij het kaskrediet van de zaak erdoor aan het jagen was. 

Mijn innerlijke conflict werd steeds groter.  Wil ik op deze manier verder met mijn leven en met deze partner?  En wat met mijn kinderen? Wie ben ‘ik’ nog? Pas op het moment dat ons gezin letterlijk aan de afgrond stond, zowel emotioneel als financieel, kon ik de stap zetten om van hem los te komen, voor mezelf te kiezen en onze relatie te verbreken.

Ik heb verschillende malen letterlijk schrik voor mijn leven gehad. Maar ik was ook een gesloten boek, ik durfde er met anderen niet over te praten…  Op het werk barstte ik eens in tranen uit,  zonder dat ik kon uitleggen waarom.  Ik had mijn emoties niet meer onder controle.  Ik kreeg ook schrik om mijn job te verliezen en nog dieper in de put te geraken… 

Na de relatiebreuk heeft mijn (ex-)partner zijn faillissement aangevraagd, is hij een tijd ambtelijk geschrapt geweest om nadien te kunnen wegvluchten in een collectieve schuldenregeling.  Hierdoor heb ik noodgedwongen juridische procedures moeten opstarten.  Momenteel zit ik nog steeds in een financieel précaire situatie.

Achteraf bekeken ben ik veel te lang alleen binnen vier muren blijven zitten. Ik had veel sneller de moed moeten vinden om te ventileren en iemand in vertrouwen te nemen.  Maar ik wou mijn ouders, familie en vrienden het leed besparen. 

Mijn partner heeft veel narcistische trekken. Eigenlijk heeft hij zijn verslaving nooit willen onderkennen en ziet hij zijn aandeel in de wantoestanden die gecreëerd zijn niet.  Ook vandaag vindt hij zijn gedrag niet problematisch… Over het financieel débacle zegt hij tot op vandaag … “een mens kan toch pech hebben in het leven”.

Ik ben er bijna aan onderdoor gegaan. Zwarte gedachten, weinig energie, etc.  Ik ben altijd plichtsbewust blijven werken, verantwoordelijkheid blijven dragen. Hij wist dat de kinderen mijn zwakke plek waren. En hij speelde dat ook uit.  Mijn ex is een heel goede manipulator. Bij nieuws over familiedrama’s op TV liet mijn partner soms uitschijnen dat zoiets mij ook wel zou kunnen overkomen mocht ik hem in de steek laten…  Ik heb mezelf uiteindelijk wel kunnen verlossen van deze irreële gedachten.

Niet meer de mama die ik wou zijn

Ik was al lang niet meer de mama die ik voor mijn kinderen wou zijn.  Het geloof dat het kon veranderen was na 7 jaar compleet weg.  Toen heb ik besloten om mijn relatie stop te zetten.  Toen brak er voor hem een labiele periode aan.  Ik wou onze situatie zien veranderen en hem meer verantwoordelijkheid zien nemen, maar hij dreigde met zelfmoord als ik alleen wilde gaan wonen. Hij slikte de nacht na dat gesprek ook effectief 15 spierontspanners. Hij kon nog amper op zijn benen staan … Ook hierna lukte het niet om stappen naar de hulpverlening te zetten. Ik wou de stempel die ons gezin hierdoor zou  krijgen, vermijden.

De dag nadien heb ik een soort familieraad gehouden en iedereen op de hoogte gesteld van alles… Vandaag blijven de gevolgen, voor mij als partner van een verslaafde, groot.

draaglast krachtHoe groot moet je draagkracht zijn als, zoals in mijn geval, blijkt dat de bescherming die de verslaafde via het wettelijk systeem kan genieten, té ver reikt en zijn doel voorbij schiet… Ik kon slechtst nipt loonbeslag vermijden.  Mijn spaargeld staat vandaag nog altijd geblokkeerd en de juridische procedures in het kader van mijn borgstelling zijn nog niet ten einde.

Mijn omgeving mag dan van mening zijn dat ik ‘sterk’ ben.  In wezen heb ik roofbouw gepleegd.  Ik liep mezelf voorbij en deed er verkeerd aan om de verantwoordelijkheid bij mijn partner weg te nemen.  Ik heb signalen van mijn lichaam te lang genegeerd. Het heeft veel energie gekost om mezelf weer op de rails te krijgen. 

“Ik heb het verkeerd aangepakt”

Zonder het te beseffen gaf ik de eerste jaren eigenlijk continu een dubbele boodschap.  Ik wenste dat hij zou stoppen, maar tegelijk dekte ik hem in, zag ik te veel zaken door de vingers. Ik bleef de deurwaarder en andere hoge rekeningen betalen. Hij had altijd een plausibele uitleg.  Ik heb zo vaak mijn eigen buikgevoel genegeerd en dingen laten gebeuren waar ik niet achter stond.

Ik heb hem ook niet genoeg proberen motiveren om hulp te zoeken. Zijn uitleg klonk altijd aannemelijk waardoor ik overtuigd was dat hij wist wat hij deed en controle had.  Hij was zogezegd niet verslaafd. Denk niet te vlug dat er beterschap op komst is. Nu weet ik dat ik hem vaker had moeten confronteren of sneller knopen had moeten doorhakken. Je maakt een proces door.  Ik ben van mijn ideaalbeeld moeten afstappen dat een vader en moeder voor een kind best samenblijven.  Het grootste probleem was dat hij zijn verslaving niet wou erkennen.  Anders kon hij er aan werken.  Nu weet ik dat ik een veel betere mama ben dan voorheen.  Ik voel me terug goed in mijn vel en heb terug meer zelfvertrouwen.

Achteraf bekeken ben ik verkeerd omgegaan met dat verslaafd gedrag. Nu kan ik verder kijken.  Ik leerde loslaten en echt voor mezelf opkomen.  Ik haak ook niet meer in op uitspraken die er enkel om draaien om uitsluitend met hem bezig te zijn.  Ik heb innerlijk meer rust gevonden.   Ik ben nu ondertussen wel 5 jaar verder en heb zelf mijn weg naar herstel moeten zoeken. Het was confronterend mezelf een spiegel voor te houden en te beseffen hoe naïef ik geweest ben.

Nu relativeer ik veel gemakkelijker.  Mezelf informeren helpt enorm.  Ik weet nu meer wat narcisme inhoudt.  Dit zorgt er voor dat ik beter kan inschatten wat ik van hem kan verwachten en wat helemaal niet. 

(Klik hier door naar meer tips voor lotgenoten)

Hulpverlening moet zich beter afstemmen

Ik leefde lang met het beeld dat ik niet thuis hoorde in de drughulpverlening. Ik was niet de verslaafde. Zelfs na een zoektocht op internet vond ik nergens aansluiting. De centra uit de drughulpverlening schrikten mij af.  Volgens mij kon je er enkel terecht bij dramatische of marginale toestanden. Het was mij ook lang niet duidelijk of ik daar alleen terecht kon.  Ik ben wel naar een systeemtherapeute geweest, maar die hebben dan weer minder bagage hoe om te gaan met verslaafd gedrag, enz. Nu is er gelukkig meer aandacht voor gedragsverslavingen.

Gelukkig vond ik een zelfhulpgroep. Ik moest er wel 50 kilometer ver voor rijden.  Ik leerde er dat het belangrijk is te vertellen over de pijn die in je zit, over hoe je omgaat met je partner. Belangrijker ook is echter jezelf die spiegel leren voorhouden.  Lotgenoten samenbrengen is goed om situaties bespreekbaar te maken en inzicht te helpen krijgen in wegen naar verandering.

Uiteindelijk ben ik er uitgekomen door zelf kennis te vergaren over gedragsverslaving. Ik ben mij meer gaan verdiepen omtrent zelfontwikkeling en zelfreflectie, ik heb workshops gevolgd bij de School voor relaties te Gent die mij een enorme meerwaarde hebben gegeven. 

Open, helder en transparant leren communiceren is het sleutelwoord. Je mag niet bang zijn om met zaken naar buiten te komen. Maak het bespreekbaar. Communiceer je eigen behoeftes en verlangens. Ik zeg dit ook om andere partners van iemand met een verslaving weerbaarder te proberen maken.  Achteraf bekeken ben ik lang te empathisch geweest. Ik was eigenlijk codependent en heb me veel te lang aan die rol vastgekluisterd.  Ik stemde mij – ook omwille van de kinderen – veel te veel af op het gedrag van mijn partner. Maar je kan iemand die verslaafd is niet helpen door alle verantwoordelijk over te nemen. Ik heb nu een andere kijk op het leven, mede door mijn ervaring als partner van een verslaafde, maar ook door te investeren in zelfontwikkeling. Nu ben ik een open boek. Ik weet nu dat ik grenzen moet stellen als ik tot een gezonde relatie wil komen.

Toch nog deze bedenking naar andere “partners van” toe.  Zelf ben ik uit mijn relatie gestapt. Dat hoeft echter niet dé oplossing te zijn. Ik wil vooral aanmoedigen om nog sneller met bezorgdheden naar buiten te komen, om als gezin samen de weg  naar een herstel te proberen bewandelen. Als ik het vandaag bekijk,  vind ik dat er toch een grote leemte zit in hulpverlening. Partners van iemand met een verslavingsprobleem blijven te veel in de kou staan. Er bestaat geen apart aanspreekpunt, geen instelling met een duidelijk uithangbord ‘voor partners van’ of ‘naastbetrokkenen’.

En met mijn ex-partner… heb ik momenteel een goede verstandhouding.  Hij kan nog altijd de oorzaak niet bij die verslaving leggen. De omgang met de kinderen verloopt, na 5 jaar, zeer goed.  Uiteraard heb ik nog bezorgdheden, maar ik geloof nu sterker in het gewicht dat ik zelf als mama in de weegschaal kan leggen.  Ook voor mij is de juridische strijd nog lang niet gestreden. Toch kreeg ik mijn leven weer op de rails en kijk ik de toekomst opnieuw positief tegemoet.  Ik wil niet langer het ‘slachtoffer’ zijn en ga opnieuw vooruit. “Life has no remote, get up and change it yourself”.

Reageer : redactie@desleutel.be

(*) om redenen van privacy hanteren we een fictieve naam

Klik hier door naar andere getuigenissen van lotgenoten

Inschrijven E-zine

Invalid Input