Onder de deelnemers waren vooral eerstefasers – pas enkele weken in het programma gestart. Voor hen was de uitdaging dubbel zo moeilijk. Tegelijk een ontlading waar ze naar uitkeken, een moment om de medebewoners eens anders te leren kennen. We sprokkelden reacties bij bewoners en begeleiding.

Wat voorafging (door de hulpverleners)

Geert: De gesprekken zijn in dit zelfhulpprogramma een belangrijk onderdeel van de therapie. Niet alle bewoners zijn echter even verbaal. Vandaar de keuze voor zo’n fysieke uitdaging. We laten de bewoners ervaren dat ze op relatief korte termijn tot veel in staat zijn.
Thomas: Ze zijn eigenlijk verbaasd over zichzelf als ze zien wat ze kunnen. Het versterkt het groepsgevoel. Samen lijden, maar evengoed samen zaken goed afronden.
Geert: Het is ook nuttig in de weg naar re-integratie. Dankzij de deelname aan zo’n event maken ze deel uit van iets groters, met deelnemers en toeschouwers. Het is een prestatie met een uitstraling ook buiten de eigen groep.
Thomas: Het was ook onze bedoeling om het fietsen te promoten. We merkten dat de bewoners voor verplaatsingen toch vlug voor de bus kiezen.

De mountainbike-rit begon vanuit de Gavers in Geraardsbergen waar de groep de fietsen had gehuurd. Na 10 kilometer fietsen waren ze bij de eigenlijke start van de rit aangekomen.

web_BILD0992_ronde

Hoe de bewoners terugblikken op de ronde

Bewoner Rudy(*): “Ik keek er enorm naar uit om mee te rijden. Ik ben nogal hevig. Eigenlijk had ik wat schrik omdat ik dacht dat het tempo te laag zou liggen met zo’n groep. Maar dat viel zeker mee.  Het was goed om zo’n activiteit als groep te doen: zoiets versterkt de band. Het was ook plezant om Geert en Thomas (groepswerkers) eens in een andere rol – buiten de structuur in onze gemeenschap – te leren kennen”.

Sven: “Heel kort na de start viel de rit bijna in duigen. Die fiets met een kapotte as was meteen een grote domper. Ik dacht dat het gedaan was. Maar we werden heel snel na ons telefoontje door de hulpdiensten gedepanneerd.

Kenny: “Gelukkig maar, want anders zou ik heel ontgoocheld zijn geweest ”.

Rudy: “Onderweg heb ik veel nagedacht: over waar ik 7 maanden geleden mee bezig was en wat ik op dat moment aan het presteren was,… Ik ben fier op mezelf. Het geeft me meer kracht en hoop op een clean leven, maar zeker geen saai leven”

web_drieBILD1000“Deze ervaring geeft me meer kracht en hoop op een clean leven, maar zeker geen saai leven”

Mark:  “We hebben dubbel zoveel kilometers gereden als gepland. Dat vind ik toch een hele prestatie. Zeker als ik terugkijk naar wat ik een jaar geleden aan het doen was… Een hele grote verandering. Het heeft ook de groep dichter bij elkaar gebracht. Op moeilijke stukken mocht elk zijn weg gaan en moedigden we mekaar aan”.

Rudy: ”Ik begin al te dromen om later zelf in mijn vrije tijd ook te beginnen fietsen”.

Bert: “Ik dacht dat we langs de Oude Kwaremont zouden rijden, maar dat was niet het geval. Maar ik heb me toch gesmeten. Ik haalde meest voldoening uit het rijden in het veld en bergop”.

Kenny:  “Ik was echt kapot op het einde. We hebben allemaal die 85 km uitgereden: echt chapeau”.

Erik: “Zelf dacht ik niet dat het zou lukken. Toch is het me ook met mijn suikerziekte gelukt”

Jan: ”85 kilometer was voor mij toch iets te veel. Die laatste 30 kilometer heb ik echt moeten doorbijten. Sommige stukken was het echt afzien. De beklimming van de muur vond ik het tofst van allemaal. Ik was nadien echt uitgeput. Op  de terugweg ben ik meteen in slaap gevallen. Ik vond het heel chique dat de groep altijd samen is gebleven, na moeilijke stukken werd steeds op elkaar gewacht.”

Sven: “We hebben mekaar goed gesteund. We zaten er naar het einde toe fysiek door. Maar de laatste 20 km waren ook vooral mentaal zwaar”.

Mark: “Ik heb oneindig genoten van het mooie uitzicht op de natuur. Maar het tofste moment vond ik toen we allemaal bovenkwamen op de muur van Geraardsbergen. Alleen zou ik het niet gekund hebben“

Rudy: “Ik was echt euforisch toen ik de kapel op de muur in het vizier kreeg. Er waren zelfs supporters die applaus voor ons gaven. Ik heb het echt uitgeschreeuwd van vreugde

Sven: “Ik was te fel begonnen en moest voet aan de grond zetten, maar in het zicht van een fotograaf ben ik toch snel opnieuw op de fiets gesprongen”

Mark: “Het naar beneden fietsen vond ik ook wel de max. Ook de bevoorrading…. telkens een kleine picknick voor op de fiets.  Het was precies een echte koers”

Erik: “Ik zag het echt niet meer zitten om die laatste 10 kilometer met de fietsen terug te rijden. Mijn achterwerk deed oneindig veel pijn. Maar uiteindelijk ging het redelijk vlot. Ik was dan ook heel blij en fier dat ik het gehaald heb. Ik had nog nooit zo lang en zo ver op de fiets gezeten”.

Kenny: “Volgend jaar doe ik ook zeker opnieuw mee, maar dan zonder te stoppen. “

Bert: “Het was zeer lastig maar inderdaad voor herhaling vatbaar. We hebben al afgesproken om de ronde weer samen te rijden”

web_groep_BILD0999

Nawoord (door de hulpverleners)

Geert: De zondag, daags na de fameuze rit, kwam de familie op bezoek.  We hebben hen toen bewust allemaal samen naar de koers laten kijken
Thomas: Maar ook nu nog blijft de deelname aan de Ronde nazinderen
Geert: De bus nemen is geen automatisme meer… Dankzij deze Ronde leerden we de bewoners ook om door te zetten. We kozen bewust een uithoudingssport, waarbij ze ook moeilijke momenten ervaren. Op die momenten hebben ze elkaar geholpen, gemotiveerd. En dat is net de essentie van ons therapeutisch programma. “Peers” die elkaar helpen. Ze konden hun  mentale weerbaarheid versterken door er samen voor te gaan. Hoe meer ze dit oefenen, hoe meer ze hierin getraind zijn. Dit helpt hen om hun druggebruik te blijven afzweren.

Paul De Neve
(mei 2012)

(*) Om redenen van privacy gebruiken we fictieve namen