Bewoners Therapeutische Gemeenschap verleggen grenzen

Het ‘Ronde van Vlaanderen’-fietsproject is ontstaan door verder te zoeken naar activiteiten die parallel met het therapeutisch programma konden bijdragen aan de bevordering van de integratie van de bewoners van de TG. Hiervoor bouwden we verder op de reeds bestaande traditie om via deelname aan sportieve activiteiten naar buiten te treden. ‘Fietsen is in het verleden steeds een goede optie gebleken. Via de organisatie van fietsuitstappen konden onze bewoners een stap dichter bij de maatschappij zetten. Het opende ook mogelijkheden voor individuele verplaatsingen zoals naar de kapper of tandarts of in groep’, zo vertelt Griet Coghe. Het rijden van het traject van de Ronde van Vlaanderen met de bewoners is als project gegroeid nadat een eerste experiment heel positief geëvalueerd werd. Intussen werd dé ronde in het voorjaar 2006 voor de derde maal gereden door de mensen van de Therapeutische Gemeenschap.

$$L

De eerste doelstelling van het fietsproject is het behalen van een vooropgesteld doel: de eindstreep halen van elke dag en de uiteindelijke eindstreep van de ronde. Het verleggen van de eigen grenzen zijn belangrijk en daarbij ook het bereiken van iets dat je niet denkt te kunnen bereiken. Tweede doelstelling is het verhogen van een teamgevoel tussen de cliënten, bij een groep behoren. Daarnaast is de verhoging van de algemene conditie een doelstelling.

Het project kadert hiermee in het gehele programma van de TG met de bedoeling cliënten met een dubbele diagnose te reïntegreren in de maatschappij. Hierbij is het belangrijk dat zij geloven in zichzelf en hun eigen grenzen leren kennen. Dit jaarlijks terugkerend project vult hierbij het algemene programma aan, waar we voornamelijk werken naar clean leven met de eigen kennis over hun beperkingen door de psychiatrische problematiek.

Griet Coghe : ‘Het was een fantastische ervaring en tegelijk een gigantische uitdaging, ook fysiek. Dit is voor onze mensen een persoonlijke overwinning en eigenlijk een mooie motivatie om persoonlijke dingen te overwinnen en verder te gaan in het programma. Het belangrijkste is eigenlijk de motivatie die onze mensen eruit halen om andere stappen te zetten in het leven. Zij zijn niet meer gewoon om hun lichaam op een gezonde manier te gebruiken, om door te gaan op een andere manier van leven. Eigenlijk zijn ze op zoek naar een invulling van het leven. Dankzij die ronde confronteren we hen met vragen als ‘wat is nog mogelijk’, ‘wat doen we graag’, ‘wat kunnen wij nog,…’ .

$$R

Deze ‘Ronde van Vlaanderen’ vertrekt vanuit het idee dat het beschikken over mobiliteit een heel belangrijk middel is in de (re)integratie van cliënten. Het is pas als men plots niet meer over de vertrouwde mobiliteit beschikt, dat men beseft hoe snel men geïsoleerd raakt in de maatschappij. Dankzij dit project kan men de bewoners ook makkelijker motiveren om deel te nemen aan sportieve activiteiten. ‘Binnen een therapeutisch programma is het hebben van voldoende beweging van groot belang. Tegelijk spelen we met dit fietsproject in op het belang van het aanbieden van algemene dagdagelijkse activiteiten. Bovendien biedt het fietsproject mogelijkheden om aansluiting te vinden bij het verenigingsleven’, aldus Katrien Reynaert, klinisch coördinator binnen het team.
Bewoners maken er volgens haar nu geen punt meer van om zich 15 km of 20 km met de fiets te verplaatsen om een hobby uit te oefenen of om zich te gaan aanmelden voor een job.

Maar ook naar de omgeving toe is er een meerwaarde. ‘Destijds hebben we ook al een soortgelijk project gehad, maar dan eerder een voettocht. Nu met de Ronde merken we dat de omgeving en de familie, veel positiever reageert op deze uitdaging. Het is veel herkenbaarder. Elke Vlaming weet hoe lastig het is om over die opeenvolging van bergjes te fietsen’, aldus Katrien Reynaert.

Bij de behandeling en reïntegratie van cliënten met een dubbeldiagnose is het programma gericht op motivatiebevorderend werken t.a.v. het verslavingsgedrag en de revalidatiestappen. Dit creëert vaak druk. Tegelijk dient men ook spanningsverlagend te werken op momenten dat gevoelens worden opgeroepen. Naast het ontspannende aspect is ook de ontlading een belangrijk onderdeel van het project.

Bewoners doen zelf hun verhaal

Bewoner 1
11 uren op een dag, 111 km fietsen in de regen. Blij als ik was om die eerste dag door mijn streek te rijden. Moe, kapot… zou ik niet beter afstappen. Nee, ik zette door en ben er fier op. De dagen erna: bergen, kasseien en vals plat. Het was tof om te zien dat heel ons peleton niet wou plooien. …Het was voor mij een overwinning, iets dat ik afgewerkt had. Het gaf me kracht om door te zetten in het programma.

Bewoner 2
Ik dacht niet dat ik sterk was, maar nu voel ik me opnieuw sterk in mijn schoenen.

Bewoner 3
De 1ste dag was redelijk moeilijk en de laatste 5 kilometer heb ik moeten stoppen, maar voor de rest heb ik alles gedaan, zoals alle bergen. Alles kortom.
Nadien voelde ik me super. Ik heb het gevoel dat ik alles aankan nu. Dus mijn programma kan niet meer stuk. Ik heb het gevoel dat wij in een heel goede groep zitten en dat ik inderdaad ook beter weet wie mijn medebewoners zijn. Ik voel er me veel dichter bij betrokken.

Bewoner 4
Het was fantastisch voor mij. De teamspirit, het vechten voor elkaar. Ik voelde mij groeien dag na dag. Ook al die positieve aandacht die we de laatste dag kregen. Ik heb toch het gevoel gehad dat het even echt was en dat zal ik nooit meer vergeten.

Bewoner 5
De laatste dag. Iedereen bleek nog gemotiveerd en keek uit naar de laatste beklimming van de dag : dé Muur. We hebben veel kunnen lachen en elkaar ondersteund tot de laatste meter. Het was heel tof dat de staf ons bij de aankomst toejuichte en opwachtte met hapjes en drankjes en een diploma. Ook de interviews achteraf vond ik leuk, maar ik had serieus de zenuwen.