“Ik ben altijd wel een handige harry geweest. Ik startte als lasser en daarna werkte ik zes jaar in een maatwerkbedrijf in Herentals. Ik was er ook 5 jaar werkleider in opleiding. Tot ik daar werd ontslagen. Ik was ook wel regelmatig afwezig. Er was bij mijn baas ook wel het vermoeden dat ik soms onder invloed op het werk kwam… De periode die volgde werkte ik in de bouwsector: klinkers leggen, omheiningen plaatsen…”

David klopte bij De Sleutel aan voor zijn cocaïneprobleem. Zijn traject begon bij het Detox & Oriëntatiecentrum. Van daaruit vatte hij een langdurig residentieel programma aan in TGG. “Op de dag dat ik eigenlijk naar Tussenhuis zou kunnen faseren, ben ik hervallen.” Hij had gedronken.   

Het hebben van werk is een must voor David. Op die manier is er geen tijd om thuis te zitten piekeren. Het biedt hem structuur, een vaste invulling. “Ik ga ook altijd met een grote voldoening naar huis. Ik haal energie uit de mensen ondersteunen, begeleiden. Maar ik heb dat werk ook nodig om clean te blijven”.

Na 15 maanden in TG kon David bij Weerwerk starten als vrijwilliger op de Activerende Werkvloer. Eerst heeft hij 3 halve dagen vrijwilligerswerk gedaan, daarna 3 volledige dagen. “Ik was blij dat ik de TG op die manier wat kon loslaten. Terug onder de mensen zijn, stapsgewijs opnieuw in contact komen met de buitenwereld na een lange tijd in het TG-programma.”  

David vertelt over zijn beginperiode in de werkplaats. “De begeleiders op de werkvloer geloofden in mij. Dat gaf mij zelfvertrouwen. Je wordt er ook goed omkaderd. Tijdens mijn zoektocht naar wat ik graag wou doen, kon ik er terecht bij de jobcoach. Maar evengoed voor een individueel gesprek bij de empowerment-coach. Bijvoorbeeld over zorgen na een hoge energierekening. Ik heb er zelf veel kansen gekregen, ook bij mijn terugval.”

David vertelt over de onvoorwaardelijke keuze voor een clean leven. Daarover ging hij meermaals in gesprek tijdens zijn behandeltraject in TG. Hij betwijfelt immers of hij alcohol helemaal moet bannen uit zijn leven. “Ik drink af en toe een glas en ik besef ook dat alcohol een gevaarlijke trigger kan zijn. Het is een valkuil, ooit ben ik zo beginnen rondbellen om aan cocaïne te geraken… maar op dit moment lukt het”. Hij gaat wel zelf nog regelmatig op gesprek in het ambulant centrum.

Na 14 maanden vrijwilligerswerk greep David de kans om hulpmeestergast te worden. “Een jaar later ben ik uiteindelijk meestergast geworden. Ik voel dat ik steeds meer vertrouwen krijg van de mensen. Na anderhalf jaar mag ik nu ook aansluiten op het inhoudelijk team en op het wekelijkse teamoverleg. Ik ondersteun als meestergast niet alleen mensen op de werkvloer. Ik help ook bij het screenen en scoren van competenties en talenten. Dat ligt me wel. Ik voel dat ik terug ben waar ik destijds in mijn loopbaan blijven hangen was”.

Hij vertelt hoe het eraan toegaat op de activerende werkvloer. Hoe de arbeidsattitudes er geobserveerd worden om de mogelijkheden en beperkingen van mensen met een grote afstand tot de arbeidsmarkt af te tasten. “Vaak laten we hen opstarten bij opdrachten met zeer veel variatie. Dan kunnen we goed zien over welke vaardigheden iemand beschikt, hoe het met de fijne motoriek zit, of ze goed kunnen tellen… We bekijken ook hoe het met de fysieke paraatheid gesteld is. We gaan verder na of iemands droomjob wel realistisch is. Gaat iemand op termijn bijvoorbeeld kunnen meedraaien in het groenonderhoud?”.

David: “Ik besef dat alcohol een gevaarlijke trigger voor herval kan zijn”

David blikt terug naar zijn eigen beginperiode bij Weerwerk en zijn gesprekken met de empowerment-begeleidster. “Ik had een groot potentieel klantenbestand van tijdens mijn periode in de bouw. Van haar kreeg ik te horen dat mijn droom om zelfstandige te worden mogelijks niet realistisch was met mijn dubbele hernia. Ze wees er ook op dat ik heel empathisch was, eigenlijk té goed. Zou ik me als zelfstandige niet in de luren laten leggen? Ze waarschuwde me dat ik mijn grenzen niet goed genoeg zou kunnen bewaken, dat ik mezelf in de problemen zou werken.  Ze had gelijk.”

Toekomst

Vandaag is David heel tevreden met zijn huidige job. Voorlopig wel nog in een statuut van progressieve tewerkstelling, maar hij hoopt dat hij daarna een vast contract kan krijgen. Ook zijn woonsituatie is goed. Al hoopt hij op termijn om wel een stevige relatie te kunnen aangaan en met een vriendin samen te gaan wonen.

David wijst erop dat hij de nazorg heel belangrijk vindt. “Vroeger had ik echt nood aan een wekelijks gesprek in het ambulant centrum, nu is dat aan het verminderen en zou ik het kunnen rekken naar om de drie weken. Ik heb het geluk dat ik een sterke band heb gemaakt met de medebewoners tijdens mijn TG-programma. We hebben nog heel veel contact. Ook met mijn dichtste ‘peer’ uit de periode in DOC. Het is belangrijk om in contact te blijven. Het eerste halfjaar dat ik alleen ging wonen, ging ik ook nog elke maand op gesprek in TGG. Momenteel ga ik ook één of tweemaal per jaar naar mijn psychiater, voor als het terug bergaf zou gaan of voor als ik iets zou voorhebben. Dan kan ik daar terug naartoe.”

David vindt zijn bezoeken twee tot drie keer per maand aan de TG even waardevol. Hij deed er ook een tijdje vrijwilligerswerk. De jongens kijken er op naar hem. Ze trekken zich op aan zijn voorbeeld . “Ik kan er mijn inbreng doen, ga met voldoening naar huis. Het is ook een spiegel voor mij, vanwaar ik kom. En ik kan er mijn kennis doorgeven. Vandaar mijn optie om me in de toekomst ook te engageren als ervaringswerker in DOC en TGG.”

Paul De Neve (opgetekend in februari 2025)

David : “Ik haal energie uit het ondersteunen van mensen en heb mijn werk nodig om clean te blijven”.