Na vier jaar waarbij er geen contact was tussen beiden, kwam Jason plots bij hem inwonen. “Hij is bij mij toegekomen en hij sprak regelmatig af met vrienden, maar ik had op dat moment geen idee dat het druggerelateerde vrienden waren. Er waren ook zware gedragsproblemen en psychische problemen waardoor hij eerst in Rumbeke (in Algemeen Ziekenhuis Delta) drie weken verbleven heeft. En we dachten dat dat wel een beetje ging helpen, maar eigenlijk is het na die opname op extreem korte tijd – eigenlijk in een tijdspanne van 2 à 3 weken – is dat volledig uit de hand gelopen.”

Door zijn werk kon John zijn zoon niet altijd in de gaten houden. “Hij had genoeg tijd om iedere keer weg te geraken en daar maakte hij effectief gebruik van. Ik kwam dan thuis en hij was volledig onder de invloed.” John besefte dat hij de controle aan het verliezen was. “Jason vertrok wanneer hij zin had en liet niets horen als hij weg was. Hij wou niets van autoriteit meer ervaren. We hadden er niets meer over te zeggen.”

Er werd afgesproken om Jason geen cashgeld meer te geven, om op die manier te proberen tegenhouden dat hij drugs kon kopen. “Maar blijkbaar is er geen cash nodig om toch aan drugs te geraken. Van ons kreeg hij niets meer. Als hij iets nodig had, kochten wij het voor hem. Maar ik kan niet zeggen dat dat invloed gehad heeft op zijn drugsgebruik. Het werd zelfs nog erger.”

In zijn gedrag werd Jason onherkenbaar voor John. “Dat is je kind niet meer hè, dat je ziet op dat moment. Op dat moment telt ook niemand meer voor Jason. Respect was nul in die periode, het was enkel nog drugs dat hem interesseerde.”

Het werd ook duidelijk dat Jason zelf ook geen controle meer had over zijn middelengebruik. “Zeker die laatste maanden had ik dat door. En hij had zelf ook heldere momenten dat hij dat besefte. En dan andere momenten dat hij iets had van, eigenlijk is mijn probleem zo groot niet.”

Wanneer het gezin op zoek ging naar hulpverlening, liep dat niet van een leien dakje. “1Gezin1Plan, dat is de eerste organisatie waarmee we in contact gekomen zijn. Die kwam dan wekelijks langs, die mevrouw. Maar dat waren gesprekken waar Jason 0% interesse in had. Veel heeft dat toen niet uitgehaald.” Ook thuisbegeleiding van Kompas had geen impact, net als een doorverwijzing naar het Ondersteuningscentrum Jeugdzorg (OCJ).

Pas wanneer de jeugdrechtbank werd ingeschakeld om een opname op te leggen, kwam er verandering in de situatie. “Hij was nog opstandig, maar hij besefte wel dat de jeugdrechtbank dat kan afdwingen. Terwijl al de vorige organisaties… er was veel praten, maar op zich zat er geen dwang achter.”

John vertelt hoe hij vanuit zijn eigen ervaring met de jeugdrechtbank kon spreken. “Van bij de geboorte zat ik zelf onder de jeugdrechtbank, dus ik weet heel goed hoe de jeugdrechtbank werkt. Ik heb hem dat ook wel duidelijk gemaakt: kijk Jason, als de jeugdrechtbank iets beslist, dan heb je daar niet vrij over te kiezen. Als de jeugdrechtbank zo zegt, dan gaat dat zo zijn. Desnoods in een politiecombi.”

Voor John is het duidelijk dat die druk van justitie onmisbaar was. “Dat was echt nodig bij Jason. Het probleem was ook, moesten wij hem als ouders in Eeklo geplaatst hebben, was hij na twee dagen terug weg. Zeker weten. Nu weet hij dat er een stok achter de deur is.”

De ingreep van de jeugdrechtbank had ook impact op John. “Dat was een heel pak stress minder, hè. Niemand is voorbereid op zoiets en bij Jason was het effectief echt extreem. Ik bedoel op het gevaarlijke af in druggebruik. Dat geeft stress want dat is gevaarlijk voor je kind eindelijk hè. Niet alleen op vlak van zijn gedrag en zo, maar is ook gewoon fysiek gevaarlijk. Dus ja, dat gaf wel een opluchting van dat hij in een veilige situatie terechtkwam.”

Opgetekend door Bruno Lievens

Aanverwante info

Lees hier het verhaal van zoon Jason
Leer hier het verhaal van de moeder van Jason
Lees hier een reflectie tussen twee hulpverleners uit het RKJ

Meer artikels met TAG justitie